Hace cuatro millones de años.
Hace cinco mil.
Hace mil trescientos ochenta y dos años.
Hace medio siglo.
Hace tres meses.
Antes de ayer.
Ayer fue miércoles
y hoy
es jueves amaneciendo vacío.
Creo estar desnuda y no soy más
que una masa inerte.
Necesito remontarme al origen
no definido.
La génesis de lo humano.
Buscar aliento en extinciones
ajenas.
Vaciar
los escombros que todavía residen
dentro de mí.
Buscar una oportunidad.
Encontrar la oportunidad.
A destiempo recuperé la lucidez.
Y me vi.
Me vi.
Y no era quien yo creía.
Solo un anacronismo desubicado.
Mostrando entradas con la etiqueta poesía. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta poesía. Mostrar todas las entradas
jueves, 16 de noviembre de 2017
lunes, 13 de noviembre de 2017
Desierto
La gama cromática
se diluye en el horizonte.
La sospecha inunda el cielo.
El miedo
se propaga a través de la espesura.
Un perro y varios roedores
corren a mi alrededor desorientados.
No sé qué buscan.
Alguien ha borrado
de sus mentes limitadas
la palabra refugio.
Enraizada al suelo espero
a que el gris se disipe
y mis ojos horrorizados contemplan
cómo las lenguas anaranjadas
hambrientas se aproximan.
Mis ojos acuosos ya no verán
ningún arcoíris sobre estas
tierras expropiadas.
El color...
¿Qué significa?
Solo queda
un boceto cadavérico.
La escala de grises inventa
la palabra impotencia.
Y yo, de repente,
he aprendido a decir fuego
y llama.
Quemar se convierte en el mantra
que engulle nuestro oxígeno.
La onda expansiva
crea
la palabra asesino
y yo espero.
Espero a borrar todo
este mal sueño
y volver
a mis mundos domésticos.
Pero ya es tarde.
Hemos borrado las palabras
más queridas
y nos hemos encontrado
con muro
llamado silencio.
se diluye en el horizonte.
La sospecha inunda el cielo.
El miedo
se propaga a través de la espesura.
Un perro y varios roedores
corren a mi alrededor desorientados.
No sé qué buscan.
Alguien ha borrado
de sus mentes limitadas
la palabra refugio.
Enraizada al suelo espero
a que el gris se disipe
y mis ojos horrorizados contemplan
cómo las lenguas anaranjadas
hambrientas se aproximan.
Mis ojos acuosos ya no verán
ningún arcoíris sobre estas
tierras expropiadas.
El color...
¿Qué significa?
Solo queda
un boceto cadavérico.
La escala de grises inventa
la palabra impotencia.
Y yo, de repente,
he aprendido a decir fuego
y llama.
Quemar se convierte en el mantra
que engulle nuestro oxígeno.
La onda expansiva
crea
la palabra asesino
y yo espero.
Espero a borrar todo
este mal sueño
y volver
a mis mundos domésticos.
Pero ya es tarde.
Hemos borrado las palabras
más queridas
y nos hemos encontrado
con muro
llamado silencio.
jueves, 9 de noviembre de 2017
Espertar
Uns beizos bican un fume de
algas.
As gorxas crepitan,
as vellas cancións se esquecen.
A espuma flota
na superficie descalza.
Espidos pensamos
en amenceres salvaxes.
Bicamos o mundo novo
collidos das mans.
E de volta sorrimos
coa boca
chea de lúas brancas.
É hora de volver.
Xa vexo o faro ao lonxe.
lunes, 6 de noviembre de 2017
Efémero
Sempre deixa a noite
uns segundos esquecidos
nun pequeno bote hermético.
Foxen os medos coa tardiña.
E quedo agochada na negrura.
Paseniño os soños se aproximan.
Son coma unha onda que me abanea.
Soños de verdade,
non sucedáneos dunha vida
empobrecida.
E o mel da ledicia ó lembrar
o non vivido
agroma nos meus beizos
un sorriso.
O sublime nun segundo
contrae cara ó efémero.sábado, 4 de noviembre de 2017
Persistir
Somos público e escena ó mesmo tempo
A alma chea de vontade.
A morriña afasta un vento
frío.
Bater as ás
Bater
as ás
Bater.
Quentar o corpo,
manter fresco o maxín:
é necesario seguir voando.
O efecto bolboreta
cobra un sentido novo.
Cando se aprende
o idioma descoñecido
o idioma descoñecido
das nubes foráneas.
Bater as ás
tentando non acabar
baixo a terra.
Os voos son ceibes
cando o ceo é coñecido.
martes, 31 de octubre de 2017
Cidade orfa
Arrincados os carteis da fachada,
os cristais opacos berran
nun desesperado intento
de ter dono.
O enreixado
coma unha árbore conxelada
e cuberta de musgo gris
loita contra á soidade.
Os antigos donos venderon
a totalidade da súa alma mais
un noventa e nove por cento.
As salas de espera afogan
nun silencio estranxeiro.
Xa non son habitadas.
Agardar é un verbo inútil.
Na esquina da rúa,
un kebab afúndese no olvido,
cos recunchos cubertos de carne podre.
As paredes orfas e cheas de
xenreira polo esquezo.
Continúo
cun alento premonitorio,
nun percorrido de rúas pantasma,
de muros que choran,
de espazos inanimados,
respirando o ar contaminado.
Coido que o neons rutilantes
volverán co fin de século,
coa chegada dun novo bosque,
tra-lo deserto,
tra-la odisea.
Hoxe,
as metas están caducadas
viernes, 27 de octubre de 2017
Escravos
Obrigados a pelexar en mil batallas,
soportando o ruído das treboadas,
o bruído estoupando nas tempas.
Botáronos pola porta de atrás,
espidos, a sede agromando,
aproveitándose
da ausencia de enerxía,
da afonía na gorxa.
Camiñamos polo asfalto ardente,
os pés feridos,
embaixo,
cristais rotos e cascallos e lixo.
Non fomos quen de adiviñar a conspiración.
Non intuímos o desastre.
Non sospeitamos que o seu oro,
os seus estómagos gourmet e os seus logos tatuados
pagáronse cos nosos folgos.
Deveciamos por ser nós mesmos.
Nós únicos.
Sen vós, sen eles.
E fumamos un cigarro tras outro,
consumindo a nosa propia cordura.
Asexando ós poucos na distancia
Á procura dun buraco no que durmir
unha eternidade.
soportando o ruído das treboadas,
o bruído estoupando nas tempas.
Botáronos pola porta de atrás,
espidos, a sede agromando,
aproveitándose
da ausencia de enerxía,
da afonía na gorxa.
Camiñamos polo asfalto ardente,
os pés feridos,
embaixo,
cristais rotos e cascallos e lixo.
Non fomos quen de adiviñar a conspiración.
Non intuímos o desastre.
Non sospeitamos que o seu oro,
os seus estómagos gourmet e os seus logos tatuados
pagáronse cos nosos folgos.
Deveciamos por ser nós mesmos.
Nós únicos.
Sen vós, sen eles.
E fumamos un cigarro tras outro,
consumindo a nosa propia cordura.
Asexando ós poucos na distancia
Á procura dun buraco no que durmir
unha eternidade.
miércoles, 25 de octubre de 2017
Desmemoria
Fomos casas con paredes de fume
Vivir á
marxe.
Soñar
espertos, coa boca chea.
Programadados
cun software cruel
que nos
volve desmemoriados.
Respirar á
marxe
nun
recuncho do mundo onde o ar
está
baleiro de fume.
Lonxe
do lugar
onde a barbarie
acompasa
cada latido do tempo.
A
invisibilidade coma un estado válido.
Nin sólido
nin líquido nin gasoso.
Coma unha
dimensión
alén do
universo lóxico,
alén do
concerto de balas.
É máis
cómodo o descoñecemento.
É máis
efectiva a suxestión
que
sustenta os nosos fíos.
Convertendo
ás mulleres e homes
en sangue
de entroido,
e ós nenos
nunha tristura volátil,
as vítimas en asasinos,
a dor
nunha palabra baleira de sentido.
E as
razóns, ausentes,
E os
pretextos, baldíos.
Os brazos
cansos de fabricar cadaleitos,
os corpos
enxoitos e os beizos rotos
e os ollos
estreitos e o peito cheo
de medo.
Morrer á
marxe.
Un cadáver
sen nome
esquecido antes de que
arrefríe.
martes, 19 de septiembre de 2017
A Illa
Abaneábase nun vaivén
de movementos marcados.
Os ollos na porta.
O oído expectante.
A mandíbula incapaz
de minimiza-la forza.
Seu amor afúndese
no negror e na pestilencia,
engulido por un buraco negro.
Na súa contorna,
absoluta indiferenza.
Ancorada nunha illa
onde o océano nunca chega.
Xamais tivo medo.
Encaixou a súa sombra na sombra
da illa e na sombra do seu propio
baleiro.
Agardou ás tribos autóctonas.
Agardou ata ser fósil esquecido.
Podreceu coma unha froita
caída, esmagada.
Ata crer ela mesma
a súa propia nimiedade.
de movementos marcados.
Os ollos na porta.
O oído expectante.
A mandíbula incapaz
de minimiza-la forza.
Seu amor afúndese
no negror e na pestilencia,
engulido por un buraco negro.
Na súa contorna,
absoluta indiferenza.
Ancorada nunha illa
onde o océano nunca chega.
Xamais tivo medo.
Encaixou a súa sombra na sombra
da illa e na sombra do seu propio
baleiro.
Agardou ás tribos autóctonas.
Agardou ata ser fósil esquecido.
Podreceu coma unha froita
caída, esmagada.
Ata crer ela mesma
a súa propia nimiedade.
lunes, 20 de marzo de 2017
Os meus versos no evento organizado polo Festival Kerouac, xunto con outros moitos que se van a New York escritos nunha longa tea, bandeira da nación Poesía. Fermoso proxecto.
Auga lonxe,
vertida fervendo
sobre rochas mansas.
Zumega
o fume dos devanceiros.
Non aprendemos
nada
da auga que non é auga.
Só vapor
esquecéndose
da sede.
Queda
a nube translúcida
de realidade.
miércoles, 13 de julio de 2016
Quitamiedos
Se quedan de piedra las mejillas
cuando escuchas
como se desgasta tu nombre en otros labios.
No por gusto de quien lo dice.
No hay miel en su aliento.
Solo una boca desenvainando la espada.
Qué sabrán de ti.
Tú, que calmas la locura de mi mente.
Tú, que proyectas en mí lo imposible.
Tú, que me haces cosquillas con tus sueños,
me sacias.
Tú,
que eres el quitamiedos de mis distancias.
cuando escuchas
como se desgasta tu nombre en otros labios.
No por gusto de quien lo dice.
No hay miel en su aliento.
Solo una boca desenvainando la espada.
Qué sabrán de ti.
Tú, que calmas la locura de mi mente.
Tú, que proyectas en mí lo imposible.
Tú, que me haces cosquillas con tus sueños,
me sacias.
Tú,
que eres el quitamiedos de mis distancias.
sábado, 2 de abril de 2016
En las calles sin
salida no existen indicaciones.
Sólo impulsos eléctricos
que nos despiertan de una descarga.
tan primarios como
necesarios.
Adrenalina que se inyecta
a sí misma
en el angosto cruce de
las decisiones.
Tambalean los
pensamientos coherentes
y nos seduce el miedo de
la puerta disimulada.
Abajo las normativas y
las guías de autoauxilio
conspirando durante
nuestros segundos de espera.
Y la sorpresa se nos
antoja un destino necesario.
El cambio:
tan imprescindible como
la vida
y tan inherente como la
Muerte.
miércoles, 30 de marzo de 2016
lunes, 14 de marzo de 2016
lunes, 9 de febrero de 2015
Ese mundo
Espumas azuladas a metros de distancia.
Mis dedos
no alcanzan a pellizcar sus mejillas.
Fluidas corrientes de aire
que se aproximan,
resoplando
la experiencia de los días aciagos.
Nunca pude ver una luna
en sus ojos.
Sólo serpenteantes haces de luz
que se ensanchan.
Para volver a la quietud de los sueños.
Donde quiero volar:
ese mundo
que la hienas aún no han devorado.
martes, 9 de diciembre de 2014
Huida
La boca del metro aspira mi espectro.
Y apenas soy lámina
milimétrica
en este océano de fuego.
Atmósfera enrarecida.
Amalgamas descoloridas y espesas.
Sombras tristes que se alternan
en este laberinto de intestinos de cemento.
Es vacua mi imagen a ojos extraños.
Soy un punto rojo en un damero sucio.
Las paredes desteñidas sostienen
el veneno pestilente.
Escupen y sonríen.
Así es el juego en este nido de víboras.
Continúo la partida.
Es mi turno.
Aunque un gas letal oprima mi garganta:
aquí,
la valentía no tiene la capacidad
de humanizarse.
Sólo respirar y evitar ahogarse.
Respirar.
Respirar.
Respirar.
Y sudar el veneno hasta la fiebre.
Huir o confiarnos a un regreso improbable.
Huir o permanecer de brazos cruzados.
Huir o no ser Vida
en esta encrucijada de vidas subterráneas.
Es el turno de
quitarnos la mordaza y apretar el paso.
De doblegar el redoble de tambores estridente
bajo mis zapatos de piedra pómez.
De avanzar hasta la fiebre.
A cuestas,
un refugio de maletas vacías.
Es liviana la huida con el corazón libre.
Y apenas soy lámina
milimétrica
en este océano de fuego.
Atmósfera enrarecida.
Amalgamas descoloridas y espesas.
Sombras tristes que se alternan
en este laberinto de intestinos de cemento.
Es vacua mi imagen a ojos extraños.
Soy un punto rojo en un damero sucio.
Las paredes desteñidas sostienen
el veneno pestilente.
Escupen y sonríen.
Así es el juego en este nido de víboras.
Continúo la partida.
Es mi turno.
Aunque un gas letal oprima mi garganta:
aquí,
la valentía no tiene la capacidad
de humanizarse.
Sólo respirar y evitar ahogarse.
Respirar.
Respirar.
Respirar.
Y sudar el veneno hasta la fiebre.
Huir o confiarnos a un regreso improbable.
Huir o permanecer de brazos cruzados.
Huir o no ser Vida
en esta encrucijada de vidas subterráneas.
Es el turno de
quitarnos la mordaza y apretar el paso.
De doblegar el redoble de tambores estridente
bajo mis zapatos de piedra pómez.
De avanzar hasta la fiebre.
A cuestas,
un refugio de maletas vacías.
Es liviana la huida con el corazón libre.
martes, 2 de diciembre de 2014
Reminiscencias
Unos ojos azules se borran bajo el agua.
Se cierran, muy despacio.
Al tiempo se tapia la existencia.
Recuerdos
todavía húmedos de puro hirientes
ondean en un horizonte estropeado.
Y no hay lágrimas suficientes.
Que la vida es un ciclo
nunca se asume.
Se apaga y punto.
Resignados quedamos
al pensar
que no sucedió con disimulo.
Sus gestos reviven por todas partes.
Sus silencios se esconden
bajo capas de frío y calma.
Hay una piel suave y transparente.
La siento.
Su olor se va olvidando a sí mismo.
Ya no habita.
Ha dejado huérfana
una habitación que hoy respira sin oxígeno.
Mi cuerpo se eriza
rebuscando en la memoria.
¡Que se lleven los sinsentidos absurdos!
¡Que se lleven un alma que rebosa de pensamientos inútiles!
Pero déjenla a ella.
Aunque su recuerdo nade en medio
de un mar mudo y desierto.
Ella es eterna.
Tiene que serlo.
Cuántas veces mi mano se alarga.
Cuántas veces
el impulso
de querer impedir lo que está escrito.
Ingenua, intento sin ánimo,
esconder su nombre
bajo una alfombra de arena
que se mece bajo el viento.
Se cierran, muy despacio.
Al tiempo se tapia la existencia.
Recuerdos
todavía húmedos de puro hirientes
ondean en un horizonte estropeado.
Y no hay lágrimas suficientes.
Que la vida es un ciclo
nunca se asume.
Se apaga y punto.
Resignados quedamos
al pensar
que no sucedió con disimulo.
Sus gestos reviven por todas partes.
Sus silencios se esconden
bajo capas de frío y calma.
Hay una piel suave y transparente.
La siento.
Su olor se va olvidando a sí mismo.
Ya no habita.
Ha dejado huérfana
una habitación que hoy respira sin oxígeno.
Mi cuerpo se eriza
rebuscando en la memoria.
¡Que se lleven los sinsentidos absurdos!
¡Que se lleven un alma que rebosa de pensamientos inútiles!
Pero déjenla a ella.
Aunque su recuerdo nade en medio
de un mar mudo y desierto.
Ella es eterna.
Tiene que serlo.
Cuántas veces mi mano se alarga.
Cuántas veces
el impulso
de querer impedir lo que está escrito.
Ingenua, intento sin ánimo,
esconder su nombre
bajo una alfombra de arena
que se mece bajo el viento.
sábado, 29 de noviembre de 2014
Duermevela
En los sueños las pupilas están dilatadas
y no duelen los ojos.
Los ríos son blancos
y el agua puede contenerse
tras barrotes en jaulas.
No existen cuerdas con cabos:
son infinitas.
Sólo cuando aparece la rabia.
Ahí sí que la soga aprieta.
Los ojos son esclavos
de una historia imaginaria.
La saliva está impregnada de memoria.
Tiene un sabor a viejo regusto a moho,
a otoño que no seca.
Alucinaciones nocturnas que inducen
sogas imposibles de aflojarse.
No hay ilusionista capaz
de vencer la furia.
No puede guardarse en jaulas,
ni siquiera en urnas
y dejar
que se escape por las ranuras.
Hasta que el recipiente revienta
por no soportar la presión
del flujo blanco que lo llena.
Todo se rompe.
La jaula, la urna.
y no duelen los ojos.
Los ríos son blancos
y el agua puede contenerse
tras barrotes en jaulas.
No existen cuerdas con cabos:
son infinitas.
Sólo cuando aparece la rabia.
Ahí sí que la soga aprieta.
Los ojos son esclavos
de una historia imaginaria.
La saliva está impregnada de memoria.
Tiene un sabor a viejo regusto a moho,
a otoño que no seca.
Alucinaciones nocturnas que inducen
sogas imposibles de aflojarse.
No hay ilusionista capaz
de vencer la furia.
No puede guardarse en jaulas,
ni siquiera en urnas
y dejar
que se escape por las ranuras.
Hasta que el recipiente revienta
por no soportar la presión
del flujo blanco que lo llena.
Todo se rompe.
La jaula, la urna.
Un crujido se escucha.
Los barrotes se quiebran.
Fragmentos afilados se amontonan
en el suelo y se mojan.
Surgen ríos y más ríos blancos.
Infinitos caudales colmados de cólera.
Hasta despertar del mal sueño
y los ojos esclavos
alcancen
una nueva quimera.
Los barrotes se quiebran.
Fragmentos afilados se amontonan
en el suelo y se mojan.
Surgen ríos y más ríos blancos.
Infinitos caudales colmados de cólera.
Hasta despertar del mal sueño
y los ojos esclavos
alcancen
una nueva quimera.
lunes, 24 de noviembre de 2014
Insomnio
Antes de que la consciencia
quede en suspenso,
los pensamientos se disfracen,
los músculos se aflojen;
lo cotidiano remite
y lo excéntrico sucede.
El turno de noche decide.
Su voz se vuelve indispensable.
Todo es posible,
salvo banalidades.
Los conceptos se suceden.
Abruptos,
rebosantes de mensaje.
Y en el devenir de la noche
surge
el milagro de lo extraordinario.
Desesperante insomnio,
pegamento en los párpados,
hormigueo que recorre las venas.
No las mías:
son conductos prestados por alguien impertinente.
Arterias de mi alma alquiladas
por horas nocturnas.
Ideas que fluyen tan rápido,
tan rápido,
que se escapan.
Tinta que se desliza
con premura y con miedo
a olvidar las palabras.
quede en suspenso,
los pensamientos se disfracen,
los músculos se aflojen;
lo cotidiano remite
y lo excéntrico sucede.
El turno de noche decide.
Su voz se vuelve indispensable.
Todo es posible,
salvo banalidades.
Los conceptos se suceden.
Abruptos,
rebosantes de mensaje.
Y en el devenir de la noche
surge
el milagro de lo extraordinario.
Desesperante insomnio,
pegamento en los párpados,
hormigueo que recorre las venas.
No las mías:
son conductos prestados por alguien impertinente.
Arterias de mi alma alquiladas
por horas nocturnas.
Ideas que fluyen tan rápido,
tan rápido,
que se escapan.
Tinta que se desliza
con premura y con miedo
a olvidar las palabras.
martes, 18 de noviembre de 2014
Ingenuidad
Bebí de la botella equivocada
un sinfín de besos contenidos.
Besé la piel de la serpiente,
la atracción de un enigma envenenado.
Exploré tu piel con guantes de lana
y engullimos a bocados el aire viciado.
Hasta atragantarnos
de pasiones limitadas.
De fondo,
los anocheceres censurados
se inquietan
en busca de respuestas sinceras.
De tus mil bocas,
un sabor agrio me cautiva.
Un envase prestado
a caballo entre dos mundos igual de ciegos.
Los hechizos funcionan solo a medias.
Y despertar tras el coma
solo deja
inútiles evidencias.
Bochornos que no se explican,
palabras
que no se tienen en cuenta.
Mis articulaciones ya no encajan.
No hay movimientos visibles.
Solo el pulso leve.
Una lasitud se establece
con una etiqueta que dice:
la inocencia es antigua
aunque pasen los años.
un sinfín de besos contenidos.
Besé la piel de la serpiente,
la atracción de un enigma envenenado.
Exploré tu piel con guantes de lana
y engullimos a bocados el aire viciado.
Hasta atragantarnos
de pasiones limitadas.
De fondo,
los anocheceres censurados
se inquietan
en busca de respuestas sinceras.
De tus mil bocas,
un sabor agrio me cautiva.
Un envase prestado
a caballo entre dos mundos igual de ciegos.
Los hechizos funcionan solo a medias.
Y despertar tras el coma
solo deja
inútiles evidencias.
Bochornos que no se explican,
palabras
que no se tienen en cuenta.
Mis articulaciones ya no encajan.
No hay movimientos visibles.
Solo el pulso leve.
Una lasitud se establece
con una etiqueta que dice:
la inocencia es antigua
aunque pasen los años.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)



